• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Kiedy kupowaliśmy mieszkanie w bloku z wielkiej płyty, wiedziałam jedno: musi pojawić się w nim domowa biblioteka. Nie wyobrażałam sobie życia bez ściany wypełnionej książkami, choć mieliśmy do dyspozycji raptem 45 metrów kwadratowych. Problem pojawił się, gdy okazało się, że jedyne wolne miejsce to ściana w pokoju dziennym, która dziennie pełni funkcję salonu, a nocami musi zamieniać się w sypialnię dla odwiedzających nas rodziców. Zaczęłam więc szukać sposobu, by połączyć półki z funkcją spania bez efektu akademika z lat 90.

Pierwszym krokiem był wybór mebla, który pomieści kilkaset tomów, a jednocześnie nie zdominuje wnętrza. Postawiłam na niskie regały modułowe, sięgające maksymalnie do wysokości parapetu. Dzięki temu górna część ściany pozostała otwarta, a pomieszczenie nie straciło na przestrzeni. Na dole zamontowałam głębokie segmenty na albumy i grube powieści, a wyżej płytsze półki na paperbacki. Kluczem okazała się symetria - podzieliłam ścianę na trzy strefy, a środkową zostawiłam pustą pod stelaż łóżka. To dało mi strukturę, która wygląda jak celowy projekt, a nie przypadkowe ustawienie mebli.

Do środkowej wnęki wstawiłam sofa bed z funkcją spania. Wybór padł na model w kolorze musztardowym, z welwetową tapicerką, która świetnie znosi codzienne siadanie i okazjonalne wylewanie kawy. Nie chciałam klasycznej rozkładanej kanapy z cienkim materacem, bo wiem, że goście potem narzekają na bolące plecy. Zdecydowałam się na wersję z click-clack mechanism, która po podniesieniu siedziska i złożeniu oparcia tworzy płaską powierzchnię. Pod spodem kryje się solidna slatted frame, a na niej 16 cm foam mattress. To nie jest materac do spania na co dzień, ale dla kogoś na trzy noce sprawdza się idealnie.

Największym wyzwaniem okazało się przechowywanie pościeli. W typowym mieszkaniu goście śpią na rozkładanej sofie, a koce i poduszki lądują pod nią lub w szafie w korytarzu. U mnie ta opcja odpadała, bo pod meblem została tylko wysoka wolna przestrzeń na nogi. Rozwiązanie znalazłam w pojemniku na kółkach, który wsuwam pod stelaż, gdy nikt nie śpi. Ma wymiary dokładnie takie jak wolna przestrzeń pod spaniem, a w środku mieszczą się dwie poduszki, koc i prześcieradło z gumką. Dzięki temu goście nie muszą grzebać po szafach, a dom nie wygląda jak magazyn tekstyliów.

Nie obyło się bez kompromisów. Na początku chciałam, żeby cała ściana była jednolitą biblioteką od podłogi do sufitu, ale szybko zdałam sobie sprawę, że wtedy nie zmieści się tu żadna funkcja spania. Zamiast tego zrezygnowałam z górnych półek nad strefą sypialnianą i przeniosłam je na sąsiednią ścianę, gdzie wiszą . Dziś mam wrażenie, że to nawet lepsze rozwiązanie - domowa biblioteka jest rozproszona po całym pokoju, a nie skoncentrowana w jednym miejscu. Książki stoją też na parapecie, na parapecie kuchennym i w korytarzu, co nadaje wnętrzu charakteru.

Po trzech latach użytkowania mogę powiedzieć, że najważniejsza jest ergonomia codziennego dostępu do książek. Regal zaprojektowałam tak, by najczęściej czytane tytuły - kryminały i reportaże - były na wysokości wzroku, a rzadziej używane albumy podróżnicze na samym dole. Na górne półki trafiły tylko książki, które ładnie wyglądają grzbietami, bo i tak sięgam po nie raz na rok. Do tego dołożyłam lampkę z regulowanym ramieniem zamontowaną nad sofą, żeby wieczorem czytać bez oślepiania gościa śpiącego obok. Drobiazg, a robi różnicę między funkcjonalną biblioteką a zwykłym regałem.

Jeśli ktoś ma podobny problem - małą przestrzeń i potrzebę goszczenia rodziny - polecam przemyśleć ilość książek. Mój zbiór liczy około 400 tomów, co przy 45 metrach kwadratowych i tak jest sporo. Na początku chciałam pomieścić wszystko, ale po roku pozbyłam się części i dziś domowa biblioteka jest bardziej selektywna. Zamiast trzymać książki, które przeczytałam i już nie wrócę, oddaję je do bookcrossingu. Dzięki temu półki nie pękają w szwach, a sofa bed nie jest zablokowana stertami papieru. Goście chwalą, że mogą wyciągnąć dowolny tytuł i poczytać przed snem, a ja mam czyste sumienie, że nie gromadzę kurzu.

Ostatnia rada dla zdecydowanych: nie oszczędzaj na stelażu i materacu. Tanio rozkładana sofa z pianką o gęstości poniżej 25 kg/m3 po roku będzie miała wgniecenia, które odczuje każdy, kto na niej prześpi noc. Moja sofa z welwetową tapicerką i porządnym stelażem kosztowała około dwóch tysięcy złotych, ale rodzice mówią, że śpi się lepiej niż w niektórych hotelach. A kiedy składam ją z powrotem, wystarczy jeden ruch, żeby click-clack wskoczył na miejsce. Wtedy znów mam przed sobą ścianę książek, a nie łóżko. I to jest właśnie sedno tej przestrzeni - ma być elastyczna, nie idealna.