• 목록
• 답변
• 글쓰기
• 게시판 리스트 옵션
  • 수정
  • 삭제

Kiedy wprowadzałam się do swojego pierwszego mieszkania w bloku z wielkiej płyty, marzyłam o wielkim stole dębowym, przy którym zmieściłaby się cała rodzina i przyjaciele na wigilię. Szybko okazało się, że w salonie połączonym z aneksem kuchennym każdy centymetr jest na wagę złota. Zamiast wymarzonego mebla kupiłam składany blat, który wisiał na ścianie i opierał się na nogach dopiero, gdy przychodzili goście. To był kompromis, ale nie rozwiązanie na lata. Prawdziwy stół do jadalni to serce domu, miejsce, gdzie jemy posiłki, dzieci odrabiają lekcje, a wieczorem toczą się długie rozmowy. Wybór odpowiedniego modelu to nie kwestia gustu, ale przede wszystkim logistyki i pomiarów. Mierzyłam swój pokój po kilka razy, rysowałam na podłodze taśmą malarską kontury mebli i odsuwałam krzesła, by sprawdzić, czy da się swobodnie przejść do balkonu.

Największym wyzwaniem jest znalezienie stołu, który pomieści sześć osób, a na co dzień nie będzie blokował przejścia. Znalazłam na to sposób w postaci modelu z rozkładanym blatem i mechanizmem chowanym wewnątrz konstrukcji. Wtedy stół do jadalni zyskuje dodatkowe skrzydła, które wysuwa się tylko na specjalne okazje. W moim obecnym mieszkaniu blat ma sto dwadzieścia centymetrów długości na co dzień, a po rozłożeniu robi się sto osiemdziesiąt. To robi ogromną różnicę, gdy przyjeżdżają znajomi na obiad. Pamiętajcie, żeby sprawdzić, czy rozłożony stół nie blokuje drzwi od balkonu albo dostępu do szafy. Ja popełniłam ten błąd przy pierwszym podejściu i musiałam zwracać mebel do sklepu. Teraz zawsze radzę, żeby przed zakupem odmierzyć nie tylko wymiary blatu, ale też przestrzeń wokół niego.

Materiał, z którego zrobiony jest blat, decyduje o całej atmosferze jadalni. Laminowane płyty MDF są praktyczne i tanie, ale szybko zdradzają ślady po gorących garnkach i rozlanym winie. Drewno lite, na przykład dąb czy jesion, z czasem nabiera charakteru, ale wymaga i ostrożności. Ja wybrałam blat z drewna kauczukowego, które jest twardsze niż sosna, ale lżejsze od dębu. Ma ciepły, miodowy odcień, który pasuje do jasnej podłogi i białych ścian. Do tego nogi ze stali malowanej proszkowo w kolorze antracytowym. Taki zestaw wygląda nowocześnie, ale nie chłodno. Gdybyście mieli małe dzieci, polecam matowe wykończenie, bo na błyszczącej powierzchni widać każde muśnięcie palcem.

Krzesła to osobna historia, bo przy stole jadalnianym spędzamy długie godziny. Nie wystarczy, że ładnie wyglądają muszą być wygodne, ale to słowo jest za mało precyzyjne. Powiem wam, że testowałam modele z tapicerką welurową i one są przyjemne w dotyku, ale latem przyklejają się do nóg. Z kolei krzesła z siedziskiem ze sklejki są chłodne i łatwe do czyszczenia, ale po godzinie siedzenia czuć każdą kość. Najlepszym rozwiązaniem okazały się dla mnie krzesła z siedziskiem wyprofilowanym ergonomicznie i tapicerowanym tkaniną odporną na plamy. Do tego nogi z metalu pod kątem, żeby nie przeszkadzały w wstawaniu. Jeśli macie wąską jadalnię, wybierzcie krzesła bez podłokietników, które można wsunąć pod blat do samej końca.

W małych mieszkaniach stół do jadalni często musi pełnić dodatkowe funkcje. U mnie sprawdza się model z szufladą, w której trzymam obrusy, serwetki i świeczniki. Zdarza się, że potrzebuję więcej miejsca do pracy, wtedy rozkładam blat i stawiam na nim laptopa. To nie jest wygodne biurko, ale na kilka godzin działa. Gorzej, gdy przyjeżdżają rodzice i potrzebują noclegu. Wtedy stół odsuwam pod ścianę, a na jego miejsce wjeżdża rozkładana sofa. Ale to nie jest rozwiązanie idealne, bo codzienne przesuwanie ciężkiego mebla męczy. Dlatego w sypialni mam łóżko z pojemnikiem na pościel, które daje mi dodatkowe miejsce na przechowywanie koców i poduszek dla gości. Gdyby nie to, połowa mieszkania byłaby zawalona tekstyliami.

Zastanawiałam się kiedyś nad zamianą stołu na kanapę z funkcją spania, która po rozłożeniu służyłaby jako miejsce do jedzenia. Szybko zorientowałam się, że to absurd, bo jedzenie na kanapie przy niskim stoliku to proszenie się o ból kręgosłupa. Zamiast tego lepiej postawić na wersalkę w salonie, która nocą zamienia się w łóżko, a w ciągu dnia jest siedziskiem. Do tego stół jadalniany o lekkiej konstrukcji, na przykład z blatem z płyty HDF i nogami na kółkach. Taki mebel można łatwo przetoczyć w kąt, gdy potrzebujemy więcej przestrzeni. Pamiętajcie tylko, żeby kółka były z blokadą, bo stół nie może sam jeździć po podłodze, gdy opieracie się o niego łokciami.

Dla tych, którzy naprawdę nie mają miejsca, polecam stół rozkładany na mechanizm DL, który wysuwa blat do góry i chowa skrzydła wewnątrz. To sprytne rozwiązanie, bo mebel zajmuje mało miejsca w pozycji złożonej, a po rozłożeniu pomieści nawet osiem osób. W jednym z mieszkań, które urządzałam dla klientki w bloku z lat siedemdziesiątych, taki model uratował sytuację. Jadalnia miała tylko dziesięć metrów kwadratowych, a stół z mechanizmem DL pozwolił na swobodne organizowanie przyjęć bez blokowania korytarza. Do tego klientka wybrała krzesła z siedziskiem na stelazu listwowym, które są lekkie i łatwe do przenoszenia. Stelaz listwowy sprawia, że siedzisko jest sprężyste i nie odkształca się po latach użytkowania.

Na koniec zostawiłam kwestię przechowywania pościeli, która w małym mieszkaniu potrafi być koszmarem. Ja trzymam zapasowe kołdry i poduszki w łóżku z pojemnikiem na pościel w sypialni, a letnie narzuty w komodzie pod oknem. Gdyby nie to, stół jadalniany zamieniłby się w składzik tekstyliów, co wygląda nieestetycznie i przeszkadza w codziennym użytkowaniu. Dobrze zaprojektowana przestrzeń do jedzenia to taka, gdzie wszystko ma swoje miejsce, a blat jest wolny od zbędnych przedmiotów. Dopiero wtedy stół do jadalni staje się tym, czym powinien być punktem spotkań, rozmów i wspólnych chwil, a nie kolejnym regałem na rzeczy.